Polskie nastolatki. Jakie są? Jak siebie widzą? Analiza wyników badań.

Polskie nastolatki. Jakie są? Jak siebie widzą? Badania obrazu własnego ciała, częstości posiłków spożywanych z rodziną, odczuwanego wsparcia.

Czy warto zazdrościć młodości?

Często patrzymy na młode osoby, wspominamy własną młodość, tą nastoletnią i myślimy: Ehh młodym być! Z nutką nostalgii i żalu za tak szybko mijającym czasem.

Czy rzeczywiście chcielibyśmy być nastolatkami w obecnych czasach? Czasach Facebooka, Instagrama, retuszowanych zdjęć, wszechobecnych telefonów komórkowych? Czy ta młodość teraz jest naprawdę jest taka łatwa i przyjemna? Przyjrzyjmy się badaniom. Raport Health Behaviour in School-age Children, HBSC i WHO

W 2020 HBSC (Health Behaviour in School-age Children) opublikował raport “Spotlight on Adolescent Health and well-being” powstały we współpracy ze Światową Organizacją Zdrowia. Raport przedstawia informacje dotyczące zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych, samopoczucia 227 441 uczniów będących w wieku 11, 13 i 15 lat z ponad 40 krajów Ameryki Północnej i Europy.

Co z tych badań wynika i czemu o tym piszę?

Polskie nastolatki „osiągnęły” najwyższy wskaźnik w negatywnym postrzeganiu własnego ciała. Generalnie samoocena zdrowia i zadowolenia z życia pogarsza się wraz z wiekiem nastolatków. Moim zdaniem jest to alarmujące, odsłaniające szerokie pole do pracy dla psychologów, psychoterapeutów, nauczycieli i rodziców.

Zobaczmy dokładniej o czym mowa.

Obraz ciała – wyniki badań

Jestem za gruby lub trochę za gruby – odpowiedź na to stwierdzenie plasuje polskie nastoletnie dziewczęta na pierwszym miejscu. Jeśli chodzi o chłopców w wieku 11 i 13 lat zajmują drugą pozycję w rankingu a w wieku 15 lat pierwszą. Oznacza to, że w naszym kraju najwięcej nastolatków postrzega siebie jako za grubych, w stosunku do wszystkich badanych krajów.

WIEK

 

 

DZIEWCZĘTA

 

 

 

CHŁOPCY

 

11 lat39%31%
13 lat49%31%
15 lat52%31%

Czyli nasze nastolatki mają w głowie jakieś standardy i czują, że ich nie osiągają, co musi być bardzo frustrujące, ciągłe czucie się „nie takim”. Tutaj widzę sporą  potrzebę edukacji na temat tego jaka waga jest zdrowa dla danej osoby zależnie od płci, wieku i cech osobniczych oraz na temat tego, że niezależnie od wagi i wyglądu najważniejsza jest samoakceptacja.

Jedzenie posiłków z rodziną

Niestety młodzież w Polsce rzadziej, w porównaniu do innych krajów spożywa wspólne posiłki z rodziną, a sytuacja pogarsza się wraz z wiekiem młodej osoby. Wyniki uzyskane przez polskich nastolatków w badaniu plasują je na ostatnim lub przedostatnim miejscu wśród ich rówieśników z badanych krajów.

WIEK 

 

DZIEWCZĘTA

 

 

 

CHŁOPCY

 

11 lat29%37%
13 lat22%31%
15 lat17%24%

Spójrzmy na sytuację oczami nastolatka: czyli nie tylko czuję się „za gruby/a” ale dodatkowo jeszcze jem z rodzicami na tyle rzadko, iż trudno mi zauważyć jak wygląda zdrowa relacja z jedzeniem oraz rodzice nie mają zbyt wielu okazji by obserwować moje nawyki żywieniowe i stosunek do jedzenia. Skoro już jesteśmy przy kontakcie z dorosłymi to zobaczmy jak nastolatek odczuwa wsparcie ze strony znaczących osób.

Odczuwanie  wsparcia ze strony nauczycieli i rodziny

W tym aspekcie znowu polskie nastolatki „osiągają” ostatnie miejsca wśród badanych krajów, a odczuwany poziom wsparcia zmniejsza się wraz z wiekiem.

WSPARCIE ZE STRONY NAUCZYCIELI

WIEK 

 

DZIEWCZĘTA

 

 

 

CHŁOPCY

 

11 lat60%50%
13 lat34%35%
15 lat21%31%

WSPARCIE ZE STRONY RODZINY

WIEK 

 

DZIEWCZĘTA

 

 

 

CHŁOPCY

 

11 lat76%77%
13 lat57%60%
15 lat48%51%

Czy to oznacza, ze rodzina i nauczyciele nie wspierają nastolatków? Nie koniecznie. Oznacza to, że nastolatki nie czują, iż mogą na to wsparcie czy pomoc liczyć.

Co z tego wynika dla rodziców, nauczycieli, dla nastolatków? Gdy czytałam ten raport odczuwałam tą frustrację, niepokój, samotność polskich nastolatków. Pytanie, co możemy z tym zrobić.

Jeśli czytasz ten artykuł a jesteś nastolatką/kiem:  

Pamiętaj:

  • nie jesteś sam/a wokół Ciebie są osoby, do których możesz się zwrócić: rodzice, nauczyciele, psycholog szkolny i inni.,
  • możesz prosić o pomoc,
  • wyretuszowane zdjęcia na Instagramie nie oddają rzeczywistości,
  • ludzkie ciała są różne i jest to w porządku,
  • Jesteś O.K. taki/a jaki/a jesteś

Jeśli czytasz ten artykuł a jesteś dorosłym:

Pamiętaj:

  • nawet jeśli tego nie mówi, jeśli tego nie widać nastolatek Cię potrzebuje,
  • nastolatek jest bardzo wrażliwy,
  • bycie nastolatkiem nie jest łatwe, hormony dają nieźle popalić przypomnij sobie ten czas, łatwiej wtedy o empatię,
  • nastolatek najbardziej potrzebuje twojego czasu, uwagi, miłości a nie kolejnego gadżetu,
  • możesz szukać pomocy dla siebie i swoje rodziny,

Umów wizytę: 604507386

Źródła:

file:///C:/Users/agaba/AppData/Local/Temp/KOMUNIKAT%20PRASOWY%20HBSC.pdf

https://imid.med.pl/pl/aktualnosci/jakie-sa-polskie-nastolatki-raport-hbsc-2020?fbclid=IwAR3RCUnsKYLcPP995bwWMloJW_rIrwNyNzHq5BWoiws2Nz-Gr1WoUgxL99c

Koniec pandemii – i co dalej?

Pandemia, krótkie słowo niosące za sobą wielkie zmiany. Najpierw zostaliśmy zmuszeni do izolacji, pozostania w domu, pracy zdalnej, nauki zdalnej i daliśmy sobie z tym radę, mimo trudności. Gratulacje dla nas wszystkich. Teraz dla części osób przyszedł czas na powrót. I tu, co może dziwić, nie wszyscy się spieszą do powrotu.
Nie dziwmy się jesteśmy różni to i potrzeby mamy różne. Zgodnie z badaniem IPSOS „COVID365+” aż 39% Polaków, chociaż w częściowym wymiarze, pracowało zdalnie i niektórzy bardzo to sobie chwalą.

Kto nie chce wracać z pracy zdalnej?

Możemy rozróżnić osoby, które nie chcą powrotu, dobrze się czują w obecnym systemie pracy, od tych osób, które tego powrotu się boją.

Kto lubi pracę zdalną?

Część osób jest zadowolona z możliwości wykonywania zdalnej pracy, z oszczędności  czasu, spokoju i swobody jaka daje praca w domu. Lubią te dłuższe, spokojne poranki, wygodny strój.  Niektórzy moi klienci twierdza, że wręcz w końcu się odnaleźli, że taki rodzaj pracy daje im dużo więcej przyjemności i minimalizuje stres. Co więcej okazało się, że są równie a często nawet bardziej wydajni niż pracując w biurze.
Na pytanie A co z kontaktami z ludźmi? Osoby odpowiadają: mam na nie więcej czasu. Prace wykonuję w czasie na pracę i potem aż mi się chce gdzieś wyjść na spotkanie.
W takim wypadku pozostaje się cieszyć, że  osoby odnalazły najlepsze dla siebie rozwiązanie.

Kto się boi powrotu do “starego”, do pracy w biurze, w firmie, wśród ludzi? Jak sobie z w tych sytuacjach radzić.

  • Osoby, które czują się przez pracodawcę przymuszone do powrotu. Czyli ktoś chciałby jeszcze pracować online, jest wydajny, jego praca jest dobrze oceniania, ale pracodawca wymaga powrotu do biura.

Co wtedy? Jeśli jesteś w takiej sytuacji polecam Ci rozmawiać, dowiedzieć się jakie są motywy twojego pracodawcy, przedstawić swoje argumenty i szukać porozumienia. Myślę, że zarówno pracodawcy zależy na dobrym pracowniku i pracownikowi zależy na dobrej pracy.

  • Osoby, które nie są jeszcze zaszczepione, lub nie mogą być zaszczepione i obawiają się zarażenia, a pracodawca nalega na powrót.

Rozwiązanie? Nie zaskoczę Cię – rozmawiać. Umówić się z pracodawcą na rozmowę, wysłuchać, powiedzieć o swoich potrzebach i obawach. Mam nadzieję, że uda się osiągnąć porozumienie.

  • Osoby, które mają trudności z akceptacją własnego ciała, które być może przytyły po pandemii a raport mówi iż aż 42% z nas przytyło podczas pandemii średnio o 6kg.
    Co zrobić?

Tu kwestia nie tyle dotyczy kontaktu z pracodawcą ile kontaktu z samym sobą. To, co ja polecam to spotkanie ze specjalistą: psychologiem, psychoterapeutą, psychodietetykiem i przyjrzenie się swojej relacji ze sobą, z jedzeniem, schematom, które się pojawiają.

  • Osoby doświadczające zaburzeń lękowych, u których te zaburzenia nasiliły się lub pojawiły podczas pandemii.

Jakie podjąć działanie? Jeśli jesteś w tej grupie również zachęcam Cię do kontaktu ze specjalistą: psychologiem lub psychoterapeutą  i rozpoczęcie pracy mającej na celu radzenie sobie z zaburzeniami lękowymi, uzyskanie lepszego samopoczucia, tym samym odzyskanie kontroli nad własnym życiem.

Niezależnie od tego czy jesteś w grupie, która chce wracać do pracy stacjonarnej, czy tej, która z różnych powodów nie chce, zachęcam Cię do zaopiekowania się sobą i wyrozumiałości wobec siebie, swoich wyborów i wyborów innych ludzi.

Agnieszka Balicka

Hipnoza fakty i mity #1

Hipnoza co to?

HIPNOZA ??? Coś dziwnego, tajemniczego nowa moda, coś groźnego, coś co powoduje, że nie mam władzy nad sobą, można mi coś pozmieniać w głowie bez mojej zgody, władza nad umysłem … itp.

Takie i podobne poglądy mają na temat hipnozy niektóre osoby, które się pojawiają u mnie w gabinecie jednej strony chcąc skorzystać z tej metody z 2 strony się jej bojąc.

Postanowiłam przybliżyć trochę to narzędzie terapeutyczne. Tak jest to narzędzie i jako takie je traktuję. Przyjrzyjmy się temu zjawisku, rozprawmy się z mitami, spójrzmy naukowym okiem

Zobacz więcej

Czy psychoterapia musi boleć?

Jak już pisałam lubię kontakt z Ludźmi, spotkania z nimi są dla mnie ciągłą inspiracją. Często pokazują mi taki sposób patrzenia na świat na jaki ja bym nie wpadła. Poniżej jedno z takich zaskoczeń.

Niedawno uczestniczyłam w ciekawym zdarzeniu: z klientką, która była na swoim ostatnim spotkaniu psychoterapeutycznym podsumowałyśmy proces, jej osiągnięcia itp. Najciekawsze pojawiło się na koniec: „fajne te nasze spotkania ale to nie jest prawdziwa terapia”. (?!?)

Zobacz więcej

Zastosowanie eksperymentu w terapii gestalt

Utrzymana w duchu holistycznym terapia Gestalt ma na celu harmonijny rozwój dobrego samopoczucia, a nie leczenie zaburzeń. W terapii Gestalt nie chodzi o to, aby zmienić człowieka, czy też radzić mu jak powinien to zrobić. Dla podejścia Gestalt kluczowym przekonaniem jest to, że jednostka będąca nawet w trudnej sytuacji najlepiej będzie się rozwijać i brać odpowiedzialność za swoje życie, jeżeli stanie się bardziej świadoma siebie, swoich potrzeb, pragnień i uczuć.

Zobacz więcej

O psychoterapii, psychoterapeutach i NLPt

Pracuję z ludźmi w obszarze rozwoju osobistego od prawie 10 lat, jako psychoterapeuta, coach i trener. Pracuję indywidualnie i z grupą, głównie jednak indywidualnie, gdyż taki rodzaj pracy pozwala mi skupić się na konkretnej osobie, prowadzić wsparcie „szyte na miarę” tego konkretnego klienta, nawiązać indywidualną, niepowtarzalną relację. Podczas sesji poruszamy różne tematy, pojawiają się różne pytania. Część z tych obszarów ma charakter uniwersalny: miłość, przyjaźń, dobre samopoczucie radzenie sobie ze stresem, pojawiające się pytania również często są podobne.

Zobacz więcej